გურული ყველი სრულიად განსხვავდება კახური ან სამეგრელო ყველებისაგან. ის ახალია, მოსქდომელი, ოდნავ მარილიანი — და ყველაზე ხშირად ჩვილ-ახვადაგამომცხვარ ქადაში ან ხაჭაპურში შედის. ფერმენტი ტრადიციულად ხბოს კუჭიდან — „ოთახი" — ამოიღება. ეს ტექნოლოგია ოჯახებში თაობებს გადაეცემა.
ჩურჩხელა გურიაში სხვაგვარია — ყველაზე ხშირად ჩხავერის ყურძნის წვენით კეთდება, რის გამოც ბროწეულისფერი-ვარდისფერია. კაკალი ან თხილი ძაფზე ასხდება და ყურძნის ბრტყელ ფქვილ-ნარევში რამდენჯერმე ბოლდება. ეს პროცესი ოჯახური ღონისძიებაა.
ჩირი — ბუნებრივად გამხმარი ხილი — გურიის ოჯახების ზამთრის ზოგადობაა. ქლიავი, ვაშლი, ბლა — ყოველ ზაფხულს ოჯახი ქვაბზე ან ეზოში ხმობს ხილს, ზამთრისათვის ამარაგებს.
